Memento Mori (Wydanie 4)

 

     KaÂżdemu, poczÂąwszy od pierwszej klasy szkoÂły Âśredniej, znane jest ÂłaciĂąskie powiedzenie „Memento Mori”, co w polskim tÂłumaczeniu oznacza - pamiĂŞtaj o Âśmierci. To stwierdzenie jest aktualne nie tylko w momentach wielkich tragedii, takich jak niedawna ÂśmierĂŚ lotników czy teÂż pierwszego listopada kaÂżdego roku, kiedy to przypominamy sobie o naszych bliskich, których nie ma juÂż wÂśród nas, którzy odeszli.

     No wÂłaÂśnie odeszli, ale dokÂąd? DziewiĂŞĂŚdziesiÂąt piĂŞĂŚ procent Polaków przyznajÂących siĂŞ do katolicyzmu powie, Âże do „Nieba”, Indianie, Âże do „Krainy Wiecznych ÂŁowów”, a Hindusi, Âże nadal sÂą wÂśród nas pod innÂą postaciÂą.  Nie jest istotne, gdzie Oni odeszli. Wszystkie religie, zarówno monoteistyczne, jak i politeistyczne przyjmujÂą istnienie zaÂświatów lub innych, alternatywnych do ziemskiego bytów, do których czÂłowiek po Âśmierci, niezaleÂżnie od wyznania, bĂŞdzie siĂŞ kierowaÂł. W najgorszej sytuacji sÂą ateiÂści, dla których moment Âśmierci jest granicÂą bytu i ostatecznego niebytu, którego podstawowym elementem jest rozkÂład naszego biologicznego ciaÂła, po którym nic juÂż nie pozostaje. Dlatego to ateistom naleÂży siĂŞ najwyÂższy przejaw wspóÂłczucia.

     JednoczeÂśnie skoro ktoÂś deprecjonuje swoje istnienie do poziomu biologicznego odpadu uÂżyÂźniajÂącego ziemiĂŞ, tym bardziej powinien siĂŞ zastanowiĂŚ nad tÂą ÂłaciĂąskÂą maksymÂą, która moÂże nadaĂŚ sens jego beznadziejnemu Âżyciu. Nie chodzi tutaj tylko o wiarĂŞ w jakieÂś kolejne lub dalsze Âżycie. Chodzi o nadziejĂŞ, Âże takowe istnieje. KaÂżdy, kto po porannym przebudzeniu zapyta siebie o sens stwierdzenia „pamiĂŞtaj o Âśmierci” bĂŞdzie miaÂł tylko dwie odpowiedzi, które mogÂą staĂŚ siĂŞ podstawÂą motywacji do przeÂżywania naszego ludzkiego istnienia. PierwszÂą jest fakt, Âże rozpoczyna siĂŞ kolejny dzieĂą przybliÂżajÂący nas do nieuchronnej Âśmierci, a drugÂą, Âże jest to pierwszy dzieĂą z tych, które nam jeszcze pozostaÂły. W obu przypadkach jest to przekaz jak najbardziej pozytywny, który nadaje sens naszemu istnieniu i wokóÂł którego powinny siĂŞ skupiĂŚ nasze dziaÂłania. Dla jednych stanie siĂŞ to asumptem do korzystania z tego daru w sposób peÂłniejszy, pozwalajÂący uzyskaĂŚ wiĂŞcej radoÂści i przyjemnoÂści. Dla innych sygnaÂłem, Âże czas na zmiany, czas na przeistoczenie beznamiĂŞtnej codziennej wegetacji w prawdziwe Âżycie. A dla jeszcze innych bĂŞdzie bodÂźcem do skupienia siĂŞ na innych, bliskich lub obcych, którzy w sposób najpeÂłniejszy mogÂą staĂŚ siĂŞ sensem ich Âżycia.

     Memento Mori ma takÂże wymiar bardziej trywialny, a przez to i ludzki. Taki, który pozwala nam dostrzec dosadnoœÌ i prawdziwoœÌ stwierdzenia o nieuchronnoÂści Âśmierci w kaÂżdej Âżyciowej sytuacji. Jedynym wymogiem, który jest potrzebny do dostrzeÂżenia tego jest posiadanie wyobraÂźni, a moÂżna by nawet powiedzieĂŚ, Âże „Memento Mori” jest wÂłaÂśnie wyobraÂźniÂą, która pozwala dostrzec to, co niewidoczne. PamiĂŞĂŚ o Âśmierci pozwala nam ÂściÂągn¹Ì nogĂŞ z gazu podczas jazdy samochodem, pozwala spojrzeĂŚ na krzyczÂącÂą na nas podczas kÂłótni ma³¿onkĂŞ, jak na obiekt naszej miÂłoÂści i troski, pozwala zgasiĂŚ papierosa ze stwierdzeniem, Âże byÂł on ostatnim, który zabraÂł nam choĂŚby godzinĂŞ z tych, które nam pozostaÂły. Takich sytuacji bywa w naszym Âżyciu tysiÂące i wraz z wiekiem lepiej je zauwaÂżamy i lepiej rozumiemy. Czasami siĂŞ nad tym dÂłuÂżej zastanawiamy, a czasami zdajemy siĂŞ to ze ÂświadomoÂści wymazywaĂŚ. Mimo wszystko nigdy nie pozostajemy na to obojĂŞtni. Dlatego tak waÂżnym jest, aby nasza mÂłodzieÂż nie rozumiaÂła „Memento Mori” jako Âśredniowiecznego zabobonu, który byÂł przejawem strachu, tylko najwyÂższym sensem ludzkiego istnienia lub choĂŚby przejawem zwykÂłej wyobraÂźni. NAC