Gra o wolnoœÌ (Wydanie 4)

 

     Czy wolnoœÌ jest czymÂś przyznanym nam w godzinie narodzin niezmiennie i trwale? Czy zostajemy obdarzeni wolnoÂściÂą na zawsze po kres naszych dni? Czy rodzÂąc siĂŞ w wolnym kraju mamy prawo oczekiwaĂŚ, Âże zawsze ÂżyĂŚ bĂŞdziemy bez jarzma kajdan i obrĂŞczy na szyi?

     Dla wiĂŞkszoÂści ludzi ÂżyjÂących w Europie i krajach Zachodu wolnoœÌ jest czymÂś tak naturalnym, jak proces oddychania. WolnoœÌ jest dla nas, jak woda i powietrze, nie zastanawiamy siĂŞ skÂąd siĂŞ bierze, po prostu jest, kiedy budzimy siĂŞ i zasypiamy. To, Âże moÂżemy myÂśleĂŚ, jak chcemy, ksztaÂłciĂŚ siĂŞ lub nie, pracowaĂŚ lub byĂŚ na zasiÂłku, mieszkaĂŚ tu czy tam, mieĂŚ dzieci lub nie mieĂŚ, sÂłuchaĂŚ rapu lub Chopina sprawia, Âże czujemy siĂŞ wolni. Co wiĂŞc czuli Polacy tuÂż przed wybuchem wojny? Czym róÂżnili siĂŞ od nas? Niczym. Nie róÂżnili siĂŞ absolutnie niczym i podobnie, jak my teraz wierzyli, Âże koszmar wojny, cierpienia, tortury nigdy nie stanÂą siĂŞ ich udziaÂłem. Dlaczego? Bo czÂłowiek ma takÂą niewytÂłumaczalnÂą zdolnoœÌ odnajdywania nadziei nawet w obliczu nadlatujÂących bombowców; nadziei, Âże to niemoÂżliwe, Âże jego to nie spotka, inne narody owszem, ale nie jego. Podobnie czuli Francuzi, gdy rzucali Polaków na poÂżarcie Niemcom. Do czasu, gdy Niemcy nie stanĂŞli u bram ParyÂża. Podobnie myÂślimy my teraz, gdy z niewyobraÂżalnym zdziwieniem sÂłuchamy, Âże gdzieÂś tam jest wojna. MyÂślimy, Âże nas to nie dotyczy, nas to juÂż nigdy nie spotka.

     Czy moÂżemy byĂŚ pewni? 2000 kilometrów od nas Rosjanie mordujÂą CzeczeĂąców. To bliÂżej niÂż do Madrytu. Wojna na Bliskim Wschodzie. Konflikty zbrojne w Afryce, setki tysiĂŞcy dzieci tracÂące rodziców. Chiny, Korea PóÂłnocna, Wietnam, Kuba wci¹¿ szczĂŞkajÂą kajdanami komunizmu. Ataki terrorystyczne: World Trade Center, bomby w Hiszpanii, masakra w londyĂąskim metrze. Jak to moÂżliwe, Âże ÂżyjÂąc w epoce Internetu i telewizji satelitarnej uwaÂżamy, Âże jak nie sÂłyszymy wystrzaÂłów na naszej ulicy, to jesteÂśmy bezpieczni. Czy bomba musi nam eksplodowaĂŚ w kuchni, ÂżebyÂśmy zrozumieli, jakimi gÂłupcami byliÂśmy? Rosjanie wpompowali ponad 7 mld dolarów w budowĂŞ najnowoczeÂśniejszego bunkra, zdolnego pomieÂściĂŚ 60 tyÂś. ludzi w górze Jamantau na Uralu. Podobnie jak Korea PóÂłnocna, Iran czy Chiny, zbrojÂą siĂŞ na potĂŞgĂŞ, budujÂąc atomowe okrĂŞty podwodne, testujÂąc pociski i technologie, w tym Topol-M (miĂŞdzykontynentalne pociski balistyczne), a obecnie pociski BuÂława - oba wyprodukowane juÂż po rozpadzie ZSRR, czyli w okresie teoretycznego ograniczania zbrojeĂą.

     W sforze psów, wilków czy ludzi liczy siĂŞ tylko osobnik alfa, to on narzuca swoje prawa, tak dÂługo, aÂż nie pojawi siĂŞ silniejszy przeciwnik i go nie pokona. W przypadku lwów, zwyciĂŞzca dokonuje rzezi na potomstwie pokonanego. Czy nie jest podobnie u ludzi? Napoleon mawiaÂł: „chcesz pokoju, szykuj siĂŞ do wojny”, bo respekt budzÂą tylko silni, a wojny istnieĂŚ bĂŞdÂą tak dÂługo, jak istnieje czÂłowiek. CaÂły czas na Âświecie kieÂłkujÂą zbrodnicze myÂśli, które pchajÂą ludzi do nienawiÂści i przemocy. ZresztÂą dziÂś wojny nie trzeba prowadziĂŚ czoÂłgami. MoÂżna przypuÂściĂŚ atak cybernetyczny, paraliÂżujÂąc caÂły system komputerowy. MoÂżna zakrĂŞciĂŚ kurek gazu. W dzisiejszym Âświecie moÂżna ograniczaĂŚ wolnoœÌ na wiele sposobów, bowiem nowoczesne technologie spychajÂą ludzi do roli Âłatwych w kontrolowaniu i zdalnie sterowanych pionków. Ale niektórzy politycy Zachodu, nie wy³¹czajÂąc polskich polityków, udajÂą, Âże takich zagroÂżeĂą nie ma, obÂściskujÂąc siĂŞ z ludÂźmi, dla których nasze Âżycie jest warte tyle, co Âżycie szczura. UdajÂą, Âże zapewniajÂą Âświatu bezpieczeĂąstwo, dyskutujÂąc na wykwintnych lunchach, podczas gdy Gazprom otacza EuropĂŞ. Niedawno zmonopolizowaÂł dostawy gazu w Serbii, wykupujÂąc 51% udziaÂłów w ich gazociÂągach (nie jesteÂśmy wcale w lepszym poÂłoÂżeniu - w dwóch trzecich nasze dostawy zale¿¹ od dostaw z Rosji). Europejczycy natomiast tworzÂą komisje, w których dyskutujÂą o dÂługoÂści ogórków.

     Polacy majÂą gorzkie doÂświadczenie z komisjami, traktatami i dyskusjami. Czy jakikolwiek uczciwy czÂłowiek cieszy siĂŞ, gdy widzi bandytĂŞ, Âżyczy mu miÂłego dnia, zapewniajÂąc o swojej przyjaÂźni? PotrafiÂą to tylko zÂłotouÂści politycy europejscy, którzy juÂż nieraz klepali nas po ramieniu, a potem zapominali, co nam obiecali. Dlatego dla nas jedynÂą gwarancjÂą powinno byĂŚ nowoczesne uzbrojenie - konkret, który moÂżemy uzyskaĂŚ tylko od jednego mocarstwa. Czy wiedzÂąc, Âże na naszej ulicy grasuje gang przestĂŞpców, otwieramy szeroko drzwi i demontujemy zamki? Czy raczej montujemy alarmy i opÂłacamy firmĂŞ ochroniarskÂą? Dlaczego wiĂŞc teraz, wiedzÂąc, Âże za naszÂą wschodniÂą granicÂą szaleje zÂło, nasz rzÂąd nie potrafi dogadaĂŚ siĂŞ z Amerykanami w sprawie najlepszego zabezpieczenia, jakie trafiÂło nam siĂŞ od 1945 roku? Czy w obronie przed bandytami, sÂąsiedzi nie wysyÂłajÂą patroli, aby strzegli ich domostw? To dlaczego wci¹¿ tak wielu Polaków jest przeciwko wysyÂłaniu ÂżoÂłnierzy do Iraku czy Czadu? To dokÂładnie to samo. Nie moÂżemy odwróciĂŚ gÂłowy i powiedzieĂŚ - to nas nie dotyczy - bo niby dlaczego Amerykanie mieliby ratowaĂŚ nasz dom, kiedy stanie w pÂłomieniach? Nie moÂżemy liczyĂŚ na to, Âże bĂŞdÂą za nas umieraĂŚ i wci¹¿ wydawaĂŚ na nas swoje dolary zupeÂłnie bezinteresownie. KtoÂś wykrzyknie, Âże Amerykanie nie sÂą ÂświĂŞci. Pewnie, Âże nie sÂą, my zresztÂą teÂż nie jesteÂśmy, to nie amerykaĂąskie czoÂłgi jechaÂły „uspokoiĂŚ” CzechosÂłowacjĂŞ i WĂŞgry. Zadaj sobie tylko jedno pytanie: gdybyÂś miaÂł wybór, to wybraÂłbyÂś wolnoœÌ amerykaĂąskÂą czy rosyjskÂą? Nie musisz odpowiadaĂŚ. CaÂły Âświat zna odpowiedÂź, stÂąd te tabuny pÂłynÂących wpÂław KubaĂączyków, uchodÂźców politycznych, hiszpaĂąskojĂŞzycznych niebieskich koÂłnierzyków i uszczĂŞÂśliwionych zdobywców wiz z caÂłego Âświata, zmierzajÂących od tylu juÂż lat niezmiennie w jednym kierunku.

     OglÂądajÂąc bajkĂŞ lub film, w którym dobro walczy ze zÂłem chcemy, Âżeby dobro byÂło silniejsze, bo tylko wtedy moÂże powstrzymaĂŚ inwazjĂŞ zÂła. Na razie w naszej zachodniej bajce przewagĂŞ ma dobro, dlatego wci¹¿ cieszymy siĂŞ naszÂą wolnoÂściÂą. Pytanie czy tak pozostanie? WD